Chmiel – głębokie neuro-uspokojenie

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus) zobacz co na jego temat pisze literatura zielarska:

 

CIEKAWOSTKI

Chmiel zwyczajny (Humulus lupulus) to roślina, której chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Znana jest u nas głównie jako składnik piwa, jednak ma ona szereg innych zastosowań i to nie od dziś.

 

Chmiel dopiero w czasach słowiańskich został odkryty jako surowiec w browarnictwie. Natomiast starożytni Rzymianie i Grecy uprawiali go, by wspomagał walkę z bezsennością, brakiem apetytu czy nadpobudliwością seksualną.

 

Natomiast w XIX i XX wieku sporządzano nalewkę chmielową, którą leczono uznawany wtedy za chorobę onanizm oraz nimfomanię i histerię.

 

KIEDY STOSOWAĆ?

 bezsenność


 wyczerpanie nerwowe


 trądzik


 stres


 podwyższone napięcie nerwowe


 nerwice żołądkowo-jelitowe


 brak apetytu


 dolegliwości trawienne

 

 

OPIS

 Chmiel zwyczajny wcale nie jest taki zwyczajny. Jego niepowtarzalny skład umożliwia wykorzystanie go w celach zdrowotnych, a także kosmetycznych. Pijąc piwo można poczuć wpływ na jego smak substancji goryczkowych, garbników oraz olejków chmielowych.

 


 
W chmielu prócz tego występuje jednak cała 
gama składników czynnych, których nie wyczuwa się w złocistym napoju, a jednak istnieją i zdecydowanie działają na korzyść człowieka. Chmiel jest rośliną “udomowioną”. Chętnie rośnie w ogrodach, oplatając w błyskawicznym tempie ogrodzenia, podpory, a nawet drzewa. Z czasem na ich ekspansywnych pędach pojawiają się urocze szyszki chmielowe, które mogą być nie tylko ozdobą ogrodu, ale i cennym surowcem zielarskim.

 

OPIS BOTANICZNY

       Chmiel zwyczajny jest pnącą byliną z rodziny konopiowatych. Jego kolebką są Chiny. Dziś rośnie na terenach Ameryki Północnej, niektórych rejonów Azji oraz w Europie, w tym także w Polsce, gdzie występuje dziko w wilgotnych zaroślach.

 

       Pnącze to rośnie nie tylko dziko czy w amatorskich ogrodach, ale także uprawia się je masowo na potrzeby przemysłu piwowarskiego, farmaceutycznego i kosmetycznego. Chmiel uprawia się na stanowiskach dobrze nasłonecznionych i osłoniętych od wiatru, na żyznych glebach o odczynie obojętnym do lekko zasadowego. 

 

       Pnącze to, z haczykowato wygiętymi do tyłu włoskami na krawędziach, o naprzeciwległych, długoogonkowych szorstkich liściach, dorasta do 6 metrów wysokości. Zimą jego naziemna część obumiera, aby wiosną wypuścić z podłoża młode pędy. Jest to roślina dwupienna o kwiatach żeńskich i męskich.

        Kwiaty męskie o średnicy 6 mm posiadają wiechowate kwiatostany, a żeńskie kwiaty posiadają kwiatostany kotkowate, kształtem i budową przypominające szyszki. Kształt szyszki tworzą błoniaste łuski od zewnątrz okryte żółtopomarańczowymi gruczołkami, w których znajduje się lupulina.

 

       Owoce chmielu to kuliste orzeszki o średnicy do 2 mm, przybierające kolor pomarańczowy i jasnobrązowy. Chmiel, w zależności od zawartości związków eterycznych i żywic, dzieli się na odmianę aromatyczną lub goryczkową. Zbiór szyszek chmielowych zaleca się, gdy przybierają barwę zielonożółtą, w pogodne dni sierpnia. 

 

       Suszy się je w temperaturze do 35°C. Przechowywać należy ten surowic w suchym i ciemnym miejscu, maksymalnie przez jeden rok.

 

GALERIA

1/5

2/5

3/5

4/5

5/5

 

 

SPEKTRUM DZIAŁANIA

1. “Substancje zawarte w szyszkach chmielu wpływają na ośrodkowy układ nerwowy, dlatego tak skutecznie leczy się nim stany lękowe, stres, depresje i złe samopoczucie.

Całość dostępna tylko dla członków szkółki zielarskiej portalu Fitoterapia.pl

Roczna opłata członkowska 30zł

Dostęp do ponad 100 artykułów o ziołach

Kup teraz

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o